Słowo Ashtanga jest połączeniem dwóch sanskryckich słów: „ashta” oznaczający osiem i „anga” oznaczający kończynę. I właśnie osiem filarów Jogi opisał w swoim założycielskim, aforystycznym tekście, Jogasutry, starożytny hinduski uczony i gramatyk Patañjāli, który uważany jest powszechnie za jej twórcę.

Ze współczesną praktyką jogiczną system ten – zwany Rāja Jogą (jogą królewską) lub jogą umysłu – ma jedynie głębszy, filozoficzny związek, zaś termin Ashtanga jest obecnie stosowany jako określenie jogi asan nauczanej i praktykowanej przez Sri Patthabiego Joisa.

Zwłaszcza w kontekście świata zachodniego joga postrzegana jest wąsko, jako metoda wyciszających ćwiczeń fizycznych (asan/ pozycji). 

Jogasutry Patañjālego definiują wszystkie aspekty systemu Jogi, niezależnie od metody i szkoły: społeczny (moralne postępowanie), osobisty (powściągliwość i samodyscyplina), cielesny (asany), energetyczny (kontrola za pomocą oddechu), introspekcyjny (przekierowanie zmysłów), uważnościowy (koncentracja), kontemplacyjny (medytacja), a wreszcie duchowy (stan głębokiej harmonii), którego istotą jest integracja wszystkich poprzednich, prowadząca do współodczuwania ze wszystkimi bytami, samorealizacji i wyzwolenia.

Historycznie Joga jest zatem jednym z sześciu ortodoksyjnych systemów filozofii indyjskiej. Jej celem jest wskazanie sposobów połączenia indywidualnego ducha (jivatman) z duchem absolutnym (paramatman), lub inaczej rozumianej jako wyzwolenie z więzi naszego uwarunkowanego umysłu i dotarcie do swojej podświadomości.